You are here: Home / Updates / Thailand: Ethiopian domestic worker of WHO Thailand senior staff filed legal actions against her employers
Thailand: Ethiopian domestic worker of WHO Thailand senior staff filed legal actions against her employers

Thailand: Ethiopian domestic worker of WHO Thailand senior staff filed legal actions against her employers

by IDWFED published Nov 17, 2015 12:00 AM
Contributors: Human Rights and Development Foundation and Foundation for Women
Following the legal assistance jointly provided by Human Rights and Development Foundation and Foundation for Women, Ms. Emebet, an Ethiopian domestic worker in the household of Dr. Yonas Tegegn, a WHO Thailand senior staff, have filed legal actions against her employer and his wife.



The Network of Domestic Workers in Thailand, together with various migrant groups, handed in a petition against the abuse of an Ethiopian domestic worker by Dr. Yonas Tegegn, a World Health Organization representative to Thailand on 3 Apr 2015.

Dr. Tegegn was alleged of withholding wages and passport of the domestic worker, providing inadequate food, physical assaults, no holidays, inhumane accommodation. 

With the legal assistance provided by Human Rights and Development Foundation and Foundation for Women (HRDF), the case was able to proceed to the court hearing. Read below press release from HRDF (also available in PDF -  English / Thai):

# # # # #

Press Release

For Immediate Release 17 November 2015

WHO Thailand Senior Staffer in Thailand Agrees to Pay Money
to His Domestic Workers Networks Ready to Push on for Better Domestic Law

Following the legal assistance jointly provided by Human Rights and Development Foundation and Foundation for Women, Ms. Emebet, domestic worker of WHO Thailand senior staff have filed legal actions in both criminal and civil against her employer and his wife.

On November 16, 2015, 13:30 hrs,  the Nonthaburi Provincial Court (criminal case), initiated preliminary examination on the case of Ms. Emebet (Plaintiff) versus her former employers, Dr. Yonas  Tegegn – the senior staffer of WHO Thailand and his wife (Defendants), on the grounds of assault, confinement, slavery and human trafficking. During the hearing, the lawyers acting on behalf of the plaintiff informed the Court that Ms. Emebet had been able to reach an agreement with the defendants during the reconciliation process in the labour court on October 30, 2015 and that she had agreed to receive money from the defendants in a fair amount. The lawyer informed that accordingly, the plaintiff had decided to drop the criminal case at Nonthaburi Provincial Court and labour case at Central Labour Court (Nonthaburi Branch).

For more details of the cases, please see  and

Under the criminal procedure law of Thailand, even if the person suffering damages drop a case, the office of the public prosecutor can proceed with a law suit as offences relating to slavery and human trafficking are in the nature of public offences. Mr. Surapong Kongchantuk from Lawyers Council of Thailand made a comment in this regard, “this case has attracted international attention and responsible agencies should investigate the matter seriously. Particularly, Thailand should earnestly review and make progress on victim identification process, investigation, and prosecution on human trafficking cases, which are necessary for unlocking of the country’s rank in Tier 3 in the US Trafficking Report and lifting of economic sanctions of USA and other countries in EU. Also, Thailand should improve the quality of work of the government authority and legal measure for prosecution against human trafficking case, to make them more specialized, transparent, and efficient, and to increase their ability to suppress the crime and send the warning messages to the perpetrators, as well as to minimize vulnerability of the potential victims from exploitation by their employers”.

On the other hand, Ms. Usa Lerdsrisantad, the director of Foundation for Women (FFW) expressed her view that Ms. Emebet’s case is a case study for domestic workers working in Thailand whose population is around 300,000 comprising of both Thais and migrant workers. Domestic workers are protected under the Ministry of Labour’s Ministerial Regulation No. 14 of B.E. 2554. However, the Ministerial Regulation neither provides minimum wage, nor provides protection and welfare to domestic workers in the same way as other workers. In several cases, domestic workers are found to be unable to access to rights and protections, as most employees are still living in the employers’ houses, particularly migrant workers who do not possess travel documents and are often unable to enter and exit employers’ houses freely. Moreover, there is no clear policy on labour inspection in workplaces of domestic workers. As a result, the Foundation together with Network of Domestic Workers in Thailand has continuously been receiving complaints and requests for assistance from workers. The government of Thailand, therefore, shall consider canceling such Ministerial Regulation and shall provide protection to domestic workers on the same footing as the Labour Protection Act B.E. 2541. Also, the government should accelerate the ratification of the ILO Convention No. 189 concerning Decent Work for Domestic Workers, so as to extend rights protection to domestic workers and to diminish discrimination against them.

The Human Rights and Development Foundation (HRDF) is of opinion that Ms. Emebet’s case portrays problems of domestic workers being abused-exploited by employers. The case also highlights gaps and deficiency in law because of which domestic workers are unable to enjoy protection of their rights and access justice. HRDF agrees with FFW that, ratification of the ILO Convention No. 189 concerning Decent Work for Domestic Workers, by Thailand will enable to strengthen rights protection and address the problems experienced by domestic workers. HRDF also stressed that there need to be dialogues with representatives of employees and employers and the existing law needs to be amended so as to be in accordance with ILO norms and standards such as Convention No. 29 concerning Forced Labour, Convention No. 105 concerning Abolition of Forced Labour, and Convention No. 182 concerning the Prohibition and Immediate Action for the Elimination of the Worst Forms of Child Labour. In this way, Thailand will have efficient tools for protection and prevention for domestic workers against the labour exploitation of the employers.

At the time this case came to be known to the public, in April 2015, Network of Domestic Workers in Thailand had issued a letter to the Government of Thailand, asking them to consider revising domestic law to provide better legal protection to domestic workers, e.g. requiring employers who hire a domestic worker with 15 years of age but not more than 18 years to submit the workers list to labor inspectors, in order to prevent child labour; providing for appropriate working hours and working conditions to domestic workers; providing domestic workers the right to choose whether to stay or reside in the employers’ residences; enhancing labour inspection mechanism in order to ensure that labour inspectors are able to access to facilities of employers who are hiring domestic workers; improving quality of life and welfare of domestic workers by revising social security law, workmen’s compensation law, and labour relations law as a way to engage domestic workers in social dialogues together with employers. Moreover, Network of Domestic Workers in Thailand also demanded that United Nations put in place Code of Conduct to control ethical standards and to investigate matters against its staff, as well as to provide measures for transparent and accountable inquiry and investigation, and to specify clear sanctions against non-compliant staff.


For more information, please contact persons as follows:

  • Ms. Usa Lerdsrisantad, Foundation for Women, 089 676 6664.
  • Ms. Preeda Tongchumnun, Human Rights and Development Foundation, 089 459 0212.

# # # # #


เผยแพร่ 17 พฤศจิกายน 2558

ตกลงจ่ายเงินให้ลูกจ้างทำงานบ้าน ภาคประชาสังคมพร้อมเดินหน้าผลักดันแก้ไขกฎหมายภายในประเทศ

ตามที่มูลนิธิเพื่อสิทธิมนุษยชนและการพัฒนาร่วมกับมูลนิธิผู้หญิง ได้ให้ความช่วยเหลือด้านกฎหมายแก่นางสาวเอมาเบท ลูกจ้างทำงานบ้านที่ถูกนายจ้างซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงขององค์การอนามัยโลกประจำประเทศไทยและภรรยา โดยได้ฟ้องนายจ้างทั้งคดีอาญาและคดีแรงงานนั้น เมื่อ16 พฤศจิกายน 2558 เวลา 13.30: ศาลจังหวัดนนทบุรี (คดีอาญา)  นัดไต่สวนมูลฟ้องคดีที่นางสาวเอมาเบท ยื่นฟ้องอดีตนายจ้างน.พ.โยนัส เทกเก้น โวลเดอแมเรียน เจ้าหน้าที่ระดับสูงขององค์การอนามัยโลกประจำประเทศไทย พร้อมภริยา ในข้อหาทำร้ายร่างกาย หน่วงเหนี่ยวกักขัง เอาคนลงเป็นทาสและค้ามนุษย์ โดย นางสาวเอมาเบท ได้ถอนฟ้องคดีเนื่องจากสามารถตกลงกันได้กับจำเลยทั้งสองในขั้นตอนกระบวนการไกล่เกลี่ยในศาลแรงงานซึ่งจำเลยได้ตกลงจ่ายเงินให้แก่นางสาวเอมาเบทในจำนวนที่พอใจ จึงยินยอมถอนฟ้องทั้งคดีอาญาที่ศาลจังหวัดนนทบุรี และคดีแรงงานที่ศาลแรงงานกลาง (สาขานนทบุรี) ตามลำดับในวันนี้

อ่านรายละเอียด เพิ่มเติมได้ที่  และ

อนึ่งแม้ว่าโจทก์ในคดีนี้ได้ถอนฟ้องจำเลยในคดีอาญา แต่เนื่องจากข้อหาการเอาคนลงเป็นทาส การค้ามนุษย์เป็นคดีอาญาที่เป็นความผิดต่อแผ่นดิน ตามกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาแม้ว่าผู้เสียหายจะถอนฟ้องไป ก็มิได้ทำให้การฟ้องคดีอาญาของพนักงานอัยการระงับ โดย นายสุรพงษ์ กองจันทึกจากสภาทนายความ ในพระบรมราชูปถัมภ์ได้ให้ความเห็นในกรณีนี้ว่า คดีนี้เป็นที่สนใจของต่างประเทศ ทั้งพนักงานอัยการ ประเทศไทย และองค์การระหว่างประเทศในฐานะต้นสังกัด ต้องทำการตรวจสอบ-ดำเนินคดีกับข้อกล่าวหาในกรณีนี้อย่างจริงจัง โดยเฉพาะในประเทศไทยควรปรับปรุงการคัดแยกผู้เสียหายจากการค้ามนุษย์ การสอบสวน และการฟ้องคดี ซึ่งจะเป็นเครื่องชี้วัดว่าประเทศไทยว่าได้ให้ความสำคัญกับการดำเนินคดีค้ามนุษย์และแก้ไขปัญหาค้ามนุษย์อย่างจริงจัง จำเป็นต่อการปลดพันธนาการ Tier 3 ในรายงานค้ามนุษย์ของสหรัฐอเมริกา และแก้ไขการกีดกันทางการค้าของประเทศสหรัฐฯ และประเทศอื่นในสหภาพยุโรป โดยประเทศไทยต้องพัฒนาการทำงานของเจ้าหน้าที่รัฐและกลไกที่ดำเนินคดีค้ามนุษย์ให้มีความเชี่ยวชาญ โปร่งใส และมีประสิทธิภาพสามารถปราบปรามและป้องปรามผู้กระทำความผิด และลดความเสี่ยงของผู้เสียหายที่จะถูกนายจ้างแสวงหาประโยชน์

ส่วนทางด้านนางสาวอุษา เลิศศรีสันทัด ผู้อำนวยการมูลนิธิผู้หญิง เห็นว่า กรณีของนางสาวเอมาเบท นับเป็นกรณีศึกษาสำหรับการจ้างลูกจ้างทำงานบ้านในประเทศไทย ซึ่งปัจจุบันมีอยู่ประมาณ 300,000 คน ทั้งลูกจ้างไทยและแรงงานข้ามชาติ ได้รับความคุ้มครองอย่างจำกัดภายใต้กฎกระทรวงคุ้มครองลูกจ้างทำงานบ้านอันมิได้มีการประกอบธุรกิจรวมอยู่ด้วย ฉบับที่ 14 พ.ศ.2554 ที่ยังไม่ได้คุ้มครองด้านค่าแรงขั้นต่ำ อุบัติเหตุจากการทำงาน และสวัสดิการต่างๆเช่นเดียวกับแรงงานทั่วไป อีกทั้งหลายกรณีพบว่าลูกจ้างทำงานบ้างยังเข้าไม่ถึงสิทธิและการคุ้มครอง เนื่องจากลูกจ้างส่วนใหญ่ยังอาศัยอยู่บ้านของนายจ้าง โดยเฉพาะแรงงานข้ามชาติที่ไม่มีเอกสารเดินทางและมักจะไม่สามารถเดินทางเข้า ออกบ้านพักนายจ้างได้อย่างอิสระ นอกจากนี้การตรวจแรงงานในสถานที่ทำงานของลูกจ้างทำงานบ้านยังไม่ปรากฏนโยบายที่ชัดเจน จึงทำให้ทางมูลนิธิและเครือข่ายช่วยเหลือลูกจ้างทำงานบ้านยังคงได้รับการร้องขอความช่วยเหลืออย่างต่อเนื่อง จึงเห็นว่า รัฐบาลไทย ควรพิจารณายกเลิกกฎกระทรวงดังกล่าว และควรให้ลูกจ้างได้รับการคุ้มครองตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานเช่นเดียวกับลูกจ้างอื่นๆ อีกทั้งรัฐควรเร่งพิจารณาลงนามในอนุสัญญาขององค์กรแรงงานระหว่างประเทศ ฉบับที่ 189 ว่าด้วยเรื่องงานที่มีคุณค่าสำหรับลูกจ้างทำงานบ้าน เพื่อขยายการคุ้มครองสิทธิของลูกจ้างรวมทั้งยังช่วยลดการเลือกปฏิบัติต่อสิทธิของลูกจ้างทำงานบ้าน

มูลนิธิเพื่อสิทธิมนุษยชนและการพัฒนา เห็นว่าคดีนี้สะท้อนให้เห็นสภาพของลูกจ้างแรงงานทำงานบ้านที่ถูกนายจ้างละเมิดสิทธิ-แสวงหาประโยชน์ อันเกิดจากช่องว่างหรือข้อบกพร่องของกฎหมาย ที่ยังไม่สามารถคุ้มครองสิทธิของแรงงานได้อย่างดีพอและมีการคุ้มครองที่ต่ำกว่ามาตรฐานขั้นต่ำอีกทั้งไม่สามารถแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นกับแรงงานทำงานบ้านในปัจจุบัน ซึ่งทางมูลนิธิฯ เห็นพ้องกับมูลนิธิผู้หญิงว่าหากประเทศไทยได้เข้าเป็นภาคีในอนุสัญญาขององค์กรแรงงานระหว่างประเทศ ฉบับที่ 189 ว่าด้วยเรื่องงานที่มีคุณค่าสำหรับลูกจ้างทำงานบ้าน ซึ่งคุ้มครองสิทธิของลูกจ้างทำงานบ้านที่สอดคล้องกับปัญหาที่เกิดขึ้นกับลูกจ้างทำงานบ้านในปัจจุบัน และมีการแก้ไขกฎหมายภายในร่วมกับภาคประชาสังคม ตัวแทนลูกจ้างและตัวแทนนายจ้าง ให้สอดคล้องกับอนุสัญญาดังกล่าวและอนุสัญญาไอแอลโอที่เกี่ยวข้องอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นอนุสัญญาว่าด้วยแรงงานบังคับ (ฉบับที่ 29) อนุสัญญาว่าด้วยการยกเลิกแรงงานบังคับ (ฉบับที่ 105) และอนุสัญญาว่าด้วยการห้ามและการดำเนินการโดยทันทีเพื่อขจัดรูปแบบการใช้แรงงานเด็กที่เลวร้ายที่สุด (ฉบับที่ 182)  ประเทศไทยก็จะมีเครื่องมือที่จะช่วยคุ้มครองและป้องกันมิให้ลูกจ้างทำงานบ้านอย่างเช่นกรณีนี้ถูกนายจ้างแสวงหาประโยชน์ด้านแรงงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ภายหลังจากที่คดีนี้ได้ออกสู่สาธารณะ ในเดือนเมษายน 2558 เครือข่ายลูกจ้างทำงานบ้านได้ยื่นหนังสือเรียกร้องถึงรัฐบาลไทย ให้พิจารณาแก้ไขกฎหมายภายในเพื่อเพิ่มความคุ้มครองลูกจ้างทำงานบ้าน เช่น ให้นายจ้างที่มีลูกจ้างเด็กทำงานบ้านที่อายุ 15 ปีขึ้นไปแต่ไม่เกิน 18 ปี ส่งรายชื่อลูกจ้างเด็กแก่พนักงานตรวจแรงงาน เพื่อตรวจสอบ-ป้องกันการใช้แรงงานเด็กโดยผิดกฎหมาย กำหนดให้ลูกจ้างทำงานบ้านมีชั่วโมงการทำงานและสภาพการทำงานที่เหมาะสม ให้ลูกจ้างทำงานบ้านมีสิทธิเลือกในการที่จะพักหรืออาศัยอยู่ในบ้านพักของนายจ้างหรือไม่ก็ได้ ปรับปรุงกลไกการทำงานของการพนักงานตรวจแรงงานเพื่อให้พนักงานตรวจแรงงานสามารถเข้าถึงสถานที่พักของนายจ้างที่มีการจ้างลูกจ้างทำงานบ้านนั้นอยู่ได้มากขึ้น ยกระดับคุณภาพชีวิตและสวัสดิการของลูกจ้างทำงานบ้าน โดยการปรับปรุงกฎหมายประกันสังคม กฎหมายเงินทดแทน และกฎหมายแรงงานสัมพันธ์ เปิดโอกาสให้ลูกจ้างทำงานบ้านสามารถรวมกลุ่มและเจรจาต่อรองกับนายจ้าง อีกทั้งเรียกร้องให้ องค์การสหประชาชาติ พิจารณาพัฒนาประมวลจริยธรรม (Code of conduct ) เพื่อเป็นเครื่องมือในการควบคุมตรวจสอบภายในของเจ้าหน้าที่ในองค์กรและกำหนดมาตรการในการสืบสวน สอบสวนอย่างโปร่งในและตรวจสอบได้ พร้อมทั้งกำหนดบทลงโทษสำหรับผู้ที่ไม่ปฏิบัติตามประมวลจริยธรรมอย่างชัดเจน 


ข้อมูลเพิ่มเติม ติดต่อ

  • นางสาวอุษา เลิศศรีสันทัด ผู้อำนวยการ มูลนิธิผู้หญิง 089 676 6664
  • นางสาวปรีดา ทองชุมนุม มูลนิธิเพื่อสิทธิมนุษยชนและการพัฒนา 089 459 0212


Source: Human Rights and Development Foundation and Foundation for Women

Story Type: News

blog comments powered by Disqus